2025 in lijstjes

We zijn een nieuw jaar gestart en dat betekent dat het weer lijstjestijd is. Ik snap echt niet hoe al die lijstjes al begin december tot stand komen. Spotify Wrapped zondigt er ook al aan. Het jaar is nog niet gedaan, hé! Er is nog een volle maand te gaan. Wie weet wat je nog allemaal tegen komt in die maand (Stranger Things bijvoorbeeld?). Net zoals de voorbije jaren heb ik dus netjes gewacht tot de eerste dagen van het nieuwe jaar om al dat moois met jullie te delen. De slechte dingen laat ik achterwege, al las ik ze wel heel graag bij Lesley. Ik ben mezelf ook ongelooflijk dankbaar om tijdens het jaar dit lijstje aangevuld te hebben. Dat maakt het speuren in mijn 40+ geheugen overbodig, hoera!

Het beste op het grote scherm

Ik heb het gevoel dat ik opnieuw heel weinig op een (of voor één bedoeld) groot scherm gezien heb. Het lijkt nog altijd makkelijker om 2 afleveringen van een serie te kijken in plaats van een film. Hoe komt dat toch?

Babygirl

Begin 2025 gingen we naar Babygirl kijken en ik was helemaal mee in het verhaal. Wie dit afdoet als een ordinaire seksfilm, begrijpt duidelijk de onderliggende boodschap niet. Nicole Kidman bevestigt nog maar eens wat een goede actrice ze wel is.

Downton Abbey – The Grand Finale

Ik was een beetje laat aangesloten bij de Downton Abbey hype en miste de voorbije films op het grote scherm. Dat ging ik deze keer niet laten gebeuren. Met dank aan Cinema Lumière om een ochtendvoorstelling te organiseren. Perfect voor zij die ‘s avonds tijdens een film in slaap dreigen te vallen. Een mooi verhaal, smullen van de beelden van Highclere Castle (dat we drie jaar geleden zelf bezochten) en een waardige afsluiter van de franchise.

Bridget Jones: Mad About the Boy

Nog een afsluitende film was die van Bridget Jones die heel mad was about een mooie boy: Leo Woodall. Can’t blame her! Het lijkt me niet eenvoudig om een passend einde uit te werken voor een reeks, maar ook hier zijn ze er in geslaagd.

The Substance

Nadat een vriend mij helemaal overtuigd had, huurden we eindelijk deze film. Ik snap niet dat Demi Moore geen Oscar voor haar rol gekregen heeft. Wat een verhaal met opnieuw een heel krachtige onderliggende boodschap. Niet voor gevoelige kijkers, dat wel.

Little Miss Sunshine

Sinds de herfst van 2025 organiseert Cultuurhuis De Keizer elke maand een filmavond met als gast een bekende Vlaming. Hij of zij presenteert er één van hun favoriete films en gaat na de voorstelling in gesprek met Jan Verheyen. Ik woonde de editie met Maaike Cafmeyer bij. Twee vliegen in één klap want een film zien bij De Keizer stond al heel lang op mijn verlanglijstje en de film die Maaike mee bracht was een pareltje dat ik om één of andere reden nog nooit gezien had. Little Miss Sunshine is alles wat je van een film verwacht: ik kan deze niet genoeg aanraden. Blij dat ik deze leerde kennen en gezien heb!
Voor wie Cultuurhuis De Keizer ergens een belletje doet rinkelen: wellicht hier over gelezen.

Het beste op het kleine scherm

Met alle streamingdiensten is het bij momenten van ‘kiezen is verliezen’. Het aanbod is gigantisch en de kwaliteit blijft ook vrij consistent. Toegegeven, er zitten heel wat middelmatige series bij en die laat ik aan me voorbij gaan. Soms kijk ik een aflevering of twee, maar als ik het dan niet voel, is het meestal wel gedaan. Net zoals het leven te kort is om een minder goed boek te lezen, geldt dat ook voor series.

We proberen, tevergeefs, te switchen van streaming dienst, maar theorie en praktijk blijken niet zo goed samen te gaan en op dit moment hebben we er toch weer meer dan mijn YNAB zou willen, maar bon.

The Pitt

Op HBO kwam vorig jaar The Pitt uit. “Nog maar eens een ziekenhuisserie”, zou je durven denken en toch voelt het anders aan. Het eerste seizoen covert een volledige shift op de spoedgevallen en elke aflevering is een uur binnen die shift. Het concept werkt en het was ook verfrissend om nieuwe gezichten te zien tussen het bekende gezicht van Noah Wyle, beter bekend als Dr. Carter (crush!) uit ER. Volgende week komt seizoen twee uit en ik hoop dat ze op dit elan verder kunnen gaan. Altijd spannend wel, zo’n tweede seizoen.

Slow Horses

Op Apple TV verscheen in september het vijfde seizoen van Slow Horses. Een formule die maar blijft werken. Razend spannend afleveringen met een goed tempo (dankzij de amper zes afleveringen per seizoen) in een Londen waar ik bijna alle filmlocaties wel eens in het echt bezocht. Ik blijf fan, één van de beste series op tv!

The Diplomat

Een aantal vriendinnen bleven maar praten over The Diplomat op Netflix en uiteindelijk ging ik overstag. Ik deed al eventjes niet meer aan binge watchen, maar deze serie bracht daar weer verandering in. Ondertussen ben ik begonnen aan seizoen drie en keek ik even veel afleveringen op één avond. Een serie waarbij je wel wakker moet zijn om mee te zijn met de politiek of af en toe eens aanvaarden dat dit niet altijd het geval kan zijn.

The Summer I Turned Pretty

Een vriendin begon de oren van mijn kop te zagen over deze serie die je kan bekijken op Amazon Prime. Natuurlijk ben ik op zo’n moment hoogst beïnvloedbaar want dit is een vriendin en geen influencer. Tja, ik was meteen verkocht, hé. Een totaal onrealistisch verhaal met veel te mooie mensen in een veel te mooi huis en met een score van hoofdzakelijk nummers van Taylor Swift. Zelfs een barslechte account manager kan dit verkopen.

Heated Rivalry

Nu we toch bezig zijn, diezelfde vriendin praatte me ook Heated Rivalry aan. Ik had al wat memes en reels zijn passeren en toegegeven: ik was wel geïntrigeerd. Wij volgen elkaar uiteraard op Instagram en toen kwamen er heel veel reels mijn richting uit (damn you, algoritme) en ging ik uiteindelijk overstag. In de kerstvakantie keek ik de zes afleveringen van het eerste seizoen en ik ben helemaal mee. Ik heb er geen midlife crisis of obsessie aan overgehouden zoals een pak andere vrouwen van mijn leeftijd, maar dit is goed! Aanrader. Mij ondertussen wel ferm beklaagd dat ik in Toronto geen hockey match heb meegepikt.

Stranger Things

Een meer dan goede reden om dit lijstje pas begin januari te publiceren: het allerlaatste seizoen van Stranger Things. Het kabbelde wat verder, enkele afleveringen waren ook heel langdradig (Max en Holly, hallo? Lopen!!). Het kon allemaal wat korter, maar het doet ook geen zeer aan mijn ogen. Ik had ook maar één bezorgdheid: Steve Harrington. De finale kwam in de nacht van de eerste januari uit en wij zijn dan maar voor middernacht gaan slapen. Vervolgens om twee uur opgestaan en dan ovenhapjes en bubbels en de twee laatste Stranger Things-uren ooit. De finale maakte dat veel te lange vijfde seizoen meer dan goed. Een mooi einde van deze serie, al weet ik niet of ik geloof of niet (enkel wie gekeken heeft, snapt wat ik bedoel).

Severance

We begonnen eindelijk naar Severance te kijken. Het was enkele afleveringen doorbijten, maar daarna waren we compleet meegezogen en is er na elke aflevering een hoog WTF-gehalte. Ondertussen zijn we bezig aan seizoen 2 en dat is niet anders. Net aflevering vier gezien en huh?

The White Lotus

Vorig jaar werden we terug gezegend met een nieuw seizoen van The White Lotus. De setting was deze keer Thailand en het duurde even voor ik gewoon was aan de karakters. Toch werd het opnieuw een seizoen om duimen en vingers af te likken. Het is een formule die werkt, al blijft het eerste seizoen (zoals wel vaker) ongeëvenaard.

Ik wil ook nog een eervolle vermelding aan Knokke-Off geven waarvan het tweede seizoen startte in 2024 en doorliep in 2025. De serie is er soms helemaal over, maar ik blijf smullen!

Beste leesvoer

Lezen bleef een constante in 2025. Ik slaagde er in om, uitgezonderd de zomermaanden, elke dag te lezen. Soms een hoofdstuk (of twee), soms een pagina of twee, maar wel dagelijks. Fictie en non-fictie door elkaar, een boek aan de kant leggend indien het niet werkte op dat moment.

Onyx Storm (Rebecca Yarros)

Op mijn verjaardag verscheen Onyx Storm, het derde boek in de Empyrean reeks van Rebecca Yarros en jawel, ook deze heb ik weer verslonden!

Waar zijn de wolken. Een pleidooi voor minder zelfzorg (Suzanne Grotenhuis)

Dit boek(je) zag ik al zoveel passeren. Linde Merckpoel zei in de podcast Drie Boeken dat ze het gewoon telkens opnieuw door -of cadeau geeft en ik snap waarom. Lezen en/of cadeau doen dus. Ik ben, as we speak, ook bezig in haar tweede worp: De Lijst van mijn Leven. Die maakt nu al kans om in het lijstje van volgend jaar terecht te komen.

Het lied van ooievaar en dromedaris (Anjet Daanje)

Eerlijkheidshalve: de ene helft had ik al in 2024 gelezen want het is een echte klepper van formaat. Een boek om in te verdwijnen, telkens opnieuw. Ik was helemaal meegezogen.

Dit klonk het beste in mijn oren

Muzikaal was het ook weer een topjaar! Veel moois (her)ontdekt en ook live mogen aanschouwen.

Sky Ferreira – Leash (en bij uitbreiding de Babygirl soundtrack)

Mijn meest gedraaide nummer van 2025 ontdekte ik al in januari dankzij de film Babygirl. Soundtracks, of ze nu bij een serie of film horen, blijven voor mij heel belangrijk en kunnen een scene echt af maken. Dit nummer schreeuwt gewoon Babygirl!

Pommelien Thijs – Gedoe

Heeft Pommelien Thijs de beste plaat van het jaar afgeleverd? Het zou zo maar eens kunnen. Zo genoten van deze. Hoe ze blijft groeien in wat ze doet: ongelooflijk. Een talent waarvan er maar af en toe ééntje tevoorschijn komt.

Rosalía – Lux

Een album van Rosalía als één van mijn favorieten van 2025? Die had ik niet op mijn bingo card. En toch! Wat een plaat! Zo goed dat ik kaartjes kocht voor haar optreden in Antwerpen in april. Wat een getalenteerde vrouw. Geen idee waarom ik haar nu pas ontdek, maar kijk: beter laat dan nooit.

Taylor Swift – The Life of a Showgirl

Is Taylor ongelukkig dan is het niet goed, is ze gelukkig dan is het weer niet goed. Zo kan je kritiek blijven hebben. Toegegeven, haar teksten op The Life of a Showgirl zijn mijlen ver van The Tortured Poets Department, maar die luchtigheid mag ook wel eens. Een catchy album en misschien zou eender wie hier mee kunnen scoren, maar dit is Taylor and I am here for it.

De beste en leukste podcasts

Ik luisterde opnieuw vaker naar podcasts, maar het blijven toch steeds wat dezelfde. Er is ook zo’n wildgroei aan en ik heb maar 24u in een dag waarvan ik er een pak werk en slaap en zorg. Vik & Gert bleven een constante, net als Drie Boeken en Welcome to the AA. Alleen, bij die laatste doe ik er soms een week over om een aflevering te beluisteren. Toch blijf ik luisteren, omdat Alex en Andries er in slagen om gesprekken te voeren die tot een punt komen waar men in interviews nooit geraakt.

Ben ik de trut? vond ook opnieuw de weg naar mijn oren en ik genoot ook van Good Hang with Amy Poehler. Ik heb wel het gevoel dat bijna elke celeb die wat minder op het scherm komt nu een podcast start, want ja, die mensen moeten ook geld verdienen, zeker? En waarom worden al die podcasts nu ook gefilmd? Ocharme.. kunnen ze niet meer in hun ‘huispak’ zitten.
Uiteraard luisterde ik ook naar de podcast van Travis en Jason Kelce. Twee American footballers waar ik anders nooit zou naar luisteren, maar het lief van Travis was te gast. Laat dit nu toch wel Taylor Swift zijn en dit was haar eerste podcast “optreden” ooit?

Beste concert

Ik ging weer naar veel concerten. Elk jaar heb ik de intentie van er wat minder geld aan uit te geven, maar het omgekeerde is steeds waar. Sinds kort heb ik een app waar ik al mijn concerten bij kan houden en terugblikken is altijd fijn. 2025 was wederom een goed jaar, maar er steekt er ééntje met kop en schouders bovenuit en dat is het concert van Oasis in Wembley (Londen). Twee uur lang zo genoten: ik was helemaal in het moment. Onovertroffen!

Ik woonde ook nog concerten bij van Sam Fender, Bear’s Den, Pommelien Thijs, Patti Smith, Het Zesde Metaal en Isaac Roux. Qua festivals hield ik het bij TW Classic (Robbie!) en een dagje Cactusfestival. Ook het concert van Hélène in Rijsel was een nostalgisch hoogtepunt. Temeer omdat ze haar “garçons” had mee gebracht. Echt wauw!

Dit was zo lekker in 2025

Ik heb zo veel en zo lekker gegeten vorig jaar. Zowel zelf gekookt als op een ander. Op het einde van het jaar heb ik nog een vlug een overzicht gemaakt. Ik probeerde op zijn minst 52 nieuwe recepten want ik ben er wellicht een aantal vergeten.

De tahini loaded granola van David Leibovitz was een favoriet, net als zowat alles van Karola’s Kitchen. Ik greep vaak terug naar haar boeken en blog. Het bananenbrood van Chez Mariette en de cottage cheese wafels met vanille en blauwe bessen van Karola’s Kitchen werden het vaakst gemaakt. Het lukt me vooral om gezond te koken en veel te meal preppen. Onze diepvries bevat altijd een voorraad soep, lunch en gezonde tussendoortjes.

We hebben ook weer zo lekker gegeten op een ander. In ons geliefde Londen (beste English breakfast ever, check die bonen!), in Margate (beste fish&chips ooit en die ansjovis in olijfolie… mmmm), in Parijs, dichter bij huis in Zedelgem (Gasthof Heidelberg) en Eernegem (Cousteau) al was voor die twee laatste in december de laatste service voorzien. We zullen ze missen. Al zijn we heel erg benieuwd naar het nieuwe concept van de eigenaars van Cousteau dat rond Pasen de deuren opent in Nieuwpoort.

Eén rode draad doorheen mijn ‘eetjaar’ waren de vele kaas -en charcuterieplanken. Ik mag dan wel niet (kunnen) snowboarden, charcuterie boarden is helemaal mijn ding. Zoals deze bij een geweldig adresje in Parijs.

En dan ook nog een shout-out voor het lekkerste ijsje ooit terwijl ik geen grote ijsliefhebber ben. Maar de black sesam van Berthillon was w-a-u-w.

Hier gaf ik graag mijn geld aan uit

Ik gaf zoals gewoonlijk veel, maar ook graag geld uit aan concerten. Mijn beste aankoop van 2025 was echter mijn kookpot van Le Creuset. Die wordt hier gewoon dagelijks gebruikt. Al zoveel deugd van gehad. Ik zou er zo nog één kopen. We kochten ook eindelijk die platenspeler die al zo lang op ons verlanglijstje stond. Het heeft iets, een plaat opleggen: die fysieke handeling. Het past bij het vertragen waar ik zo van hou.
Nog een goede aankoop: de Rolls Royce onder de wafelijzers, namelijk die van Greenpan. Een paar gecumuleerde kortingen later eindelijk betaalbaar en wat een fantastisch ding is me dat! Zelfs al is hij vrij groot, ik vind het niet erg om hem boven te halen omdat hij zo goed werkt.

De leukste blogs en feeds

Ik ontdekte weinig (of zelfs geen?) nieuwe blogs vorig jaar. Is bloggen dan toch passé? Nochtans heb ik een bloedhekel aan blogposts op Instagram, zeker van die soort die dan doorlopen in de comments. Daar dient Instagram niet voor, hé. Ik bleef dus verder lezen bij onder andere Lesley, Lieselotte en Samaja. Gelukkig bleven zij volharden en ik ga nog steeds heel graag bij hen op virtueel bezoek.

Om één of andere reden blijf ik op Instagram ook al is die haat/liefdeverhouding met het medium een constante. Mijn gebruik ervan bleek nog maar eens een constante. Wat ik ook doe, ik krijg het niet naar beneden. Misschien heb ik dan toch te weinig discipline. Er zijn ook gewoon te leuke mensen en ik ben niet nieuwsgierig, maar ik weet gewoon graag alles. Ik genoot van De Speld, de memes van Evan Ross Katz, de dagelijkse foto’s van Bert (hij neemt elke dag een foto en dat al sinds 2013!), de tips van Mieke Declercq en het leven van mijn vrienden online volgen. In de zomer postte ik zelf niets tijdens mijn vier weken durend verlof en dat was een verademing: ik kon nog eens écht vertellen over mijn vakantie zonder dat iedereen alles al gezien had en ik had (vooral) veel meer tijd.

Wat zijn jullie tips uit 2025?